Αυτή η ανάλυση έχει εντοπίσει την εξέλιξη της θεωρίας ανάπτυξης από τα θεμελιώδη νεοκλασικά μοντέλα σε ένα πιο εξελιγμένο πλαίσιο του Σουμπετέρι, ικανό να εξηγήσει την επίμονη απόκλιση στα παγκόσμια εισοδήματα. Αυτή η προοπτική, που βασίζεται στη δυναμική της καινοτομίας, της δημιουργικής καταστροφής και της μεταφοράς τεχνολογίας, παρέχει ένα ισχυρό πρίσμα μέσω του οποίου μπορούμε να κατανοήσουμε τις αποκλίνουσες πορείες των εθνικών οικονομιών.

Το κεντρικό εύρημα αυτής της ανάλυσης είναι ότι η μεγάλη απόκλιση μεταξύ πλούσιων και φτωχών εθνών μπορεί να γίνει κατανοητή ως αποτυχία της θεσμικής προσαρμογής. Η πορεία προς την ευημερία δεν είναι γραμμική και οι στρατηγικές που επιτρέπουν σε μια φτωχή χώρα να αρχίσει να καλύπτει τη διαφορά είναι συχνά οι ίδιες οι στρατηγικές που αργότερα θα την εμποδίσουν. Οι χώρες ταξινομούνται σε μια «λέσχη σύγκλισης» ή σε μια «λέσχη στασιμότητας» με βάση ένα ελάχιστο όριο θεσμικής ποιότητας. Πιο βαθιά, για όσες συγκλίνουν, το ταξίδι περιλαμβάνει μια κρίσιμη μετάβαση. Μια οικονομία πρέπει να μετατοπίσει την εστίασή της από μια στρατηγική ανάπτυξης με γνώμονα την απομίμηση , κατάλληλη όταν απέχει πολύ από τα τεχνολογικά σύνορα, σε μια στρατηγική με γνώμονα την καινοτομία καθώς ωριμάζει. Η αποτυχία πλοήγησης σε αυτή τη θεσμική μετατόπιση μπορεί να οδηγήσει σε μια «παγίδα μη σύγκλισης», όπου μια χώρα κολλάει, αδυνατώντας να επιτύχει πλήρη σύγκλιση με τις κορυφαίες οικονομίες του κόσμου.

Η κεντρική πολιτική συνέπεια είναι ότι οι στρατηγικές ανάπτυξης «ενιαίου μεγέθους για όλους», όπως αυτές που συνδέονται με τη Συναίνεση της Ουάσιγκτον, είναι θεμελιωδώς λανθασμένες. Οι καθολικές συνταγές για «καλούς» θεσμούς - είτε πρόκειται για ισχυρότερη προστασία διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, συγκεκριμένες εκπαιδευτικές επενδύσεις ή βαθμούς ανταγωνισμού στην αγορά - είναι πιθανό να είναι αναποτελεσματικές ή ακόμη και αντιπαραγωγικές. Οι πιο αποτελεσματικές πολιτικές ανάπτυξης δεν είναι καθολικές, αλλά εξαρτώνται από το επίπεδο τεχνολογικής ανάπτυξης μιας χώρας. Η πρόκληση για μια αναπτυσσόμενη χώρα είναι επομένως διττή: πρώτον, να προωθήσει θεσμούς που είναι «κατάλληλοι» για την τρέχουσα θέση της σε σχέση με τα παγκόσμια σύνορα και, δεύτερον, να διασφαλίσει ότι αυτοί οι θεσμοί είναι ικανοί να εξελίσσονται καθώς αναπτύσσεται η ίδια η οικονομία.

Τελικά, η πορεία προς την ευημερία είναι μια δυναμική διαδικασία διαρθρωτικού και θεσμικού μετασχηματισμού. Είναι ένα ταξίδι που απαιτεί συνεχή προσαρμογή. Η μεγαλύτερη πρόκληση για ένα αναπτυσσόμενο έθνος συχνά δεν είναι η υπέρβαση των αποτυχιών του, αλλά η υπέρβαση των επιτυχιών του παρελθόντος του για την αντιμετώπιση των καινοτόμων απαιτήσεων του μέλλοντος.